0:15

Þessi póstur er um seinni stuttmyndina sem við gerðum í vetur. Að þessu sinni vann ég með eftirfarandi snillingum:

Andrés Gunnarsson

Björn Brynjúlfur Björnsson

Marínó Páll Valdimarsson

Svavar Konráðsson

Við byrjuðum á því að skrifa gríðarlega langt og flókið handrit sem við lögðum mikla vinnu í og var orðið mjög skemmtilegt. Ef að þumalputtareglan: Ein blaðsíða = ein mínúta er rétt, þá hefðum við verið að tala um 25 mínútur af stanslausu actioni, þ.m.t. heilir 27 tökustaðir og 14 karakterar.

Það fjallaði um tvo menn sem frétta að fræðimenn séu að leita að kaleiki Krists hér á Íslandi (byggt á sönnum atburðum –sjá þessa síðu) og ákveða að finna hann sjálfir. Myndin átti að heita Leiðarsteinn útlagans sem er stafarugl fyrir Santes: Leitin að gralinu. Þegar það kom hins vegar að framkvæmdinni, þ.e. tökum og svoleiðis, þá ákváðum við að gera eitthvað einfaldara. Ég sé samt pinku eftir Leiðarsteininum og ég vona að við notum þetta handrit einhverntíman.

Allavega, eftir að við vorum búnir að taka upp 2 senur hættum við við að gera Leiðarsteininn. Við settumst niður (heima hjá Bjössa) og á ca. klukkutíma vorum við komnir með gróft (understatement of the year award 2008) handrit að 0:15, mynd um 2 menn sem lenda í tímangelsi fyrir glæp gegn alheiminum. Eðli glæpsins kemur aldrei fram. Hugmyndin var sú að tveir menn sem þekktust ekki neitt væru fastir í húsi þar sem tíminn stendur kyrr, en ef þeir færu út fyrir húsið, og tíminn byrjaði að líða þá vakna þeir aftur í húsinu 15 sekúndum síðar (hence 0:15). Þetta er akkúrat svona pæling sem mér finst skemmtilegt að horfa á bíómynd um, eitthvað öðruvísi og skrýtið, sem maður skilur samt og þar sem maður getur jafnvel sett sig í sporin á karakterunum (pinku Matrix fílingur hvað það varðar).

Ég verð að viðurkenna að mér finst útkoman alveg frábær. Þegar ég sé hann/mig vakna alltaf í sömu stöðunni fæ ég hroll. Ég fíla líka skiptinguna á milli svarthvíts/litar og tónlistina sem byrjar alltaf um leið og tíminn byrjar að líða. Það er líka gaman að sjá hvað þessar einföldu tæknibrellur (áreksturinn í lokin og skotið af spegilmynd okkar í glugganum þar sem við horfum út á tímalausa götuna) virka vel.

Að lokum vil ég bara þakka strákunum kærlega fyrir tvo skemmtilega daga og frábæra mynd. Er pæling að hætta við verkfræðina og fara bara að gera eitthvað meira svona saman á næsta ári?

Bollywood

Kvikmyndaiðnaðurinn í Bombay (eða Mumbai eins og það heitir víst núna) kallast BOLLYWOOD (eins og hollywood, nema með bé-i eins og Bombay). Það er algengur, en skelfilegur misskilningur að allar indverskar myndir séu Bollywood myndir. Það er ekki rétt. Það er líka algengur misskilningur að Bollywood sé alvöru staður, eins og Hollywood. Það er hann ekki. Alvöru Bollywood myndir eru yfirleitt á hindi, þótt svo sumar séu að hluta til á urdu eða bara ensku. Reyndar hefur það færst í aukana að slett sé ensku, og jafnvel að heilu myndirnar séu á ensku. Það kom mér á óvart hvað Bollywood er stórt dæmi, meðal framleiðsla er svona 800 myndir á ári sem ca. 3,6 milljarðar manna alls staðar í heiminum horfa á. Það eru sífellt fleiri og fleiri áhorfendur, og á síðari árum hafa vinsældir Bollywoods aukist mjög. Fyrir utan Indland er trúlega hlutfallslega mest horft á Bollywood myndir í Pakistan, þrátt fyrir ritskoðun þar og bann við Indverskum myndum. Þær eru líka vinsælar í Afghanistan, og fjöldi Bollywood leikara og leikstjóra koma þaðan. Svo voru myndirnar Dharmatma, Kabul Hraðlestin, Khuda Gawah og Flóttinn frá Taliban, myndir sem allir ættu að kannast við, allar teknar upp þar.

Aðsókn í Bollywood myndir hefur aukist umtalsvert í Bandaríkjunum undanfarin ár, þá sérstaklega meðal Suður-Asískra innflytjenda. Bandaríkjamenn eyða 100 milljón dollurum í Bollywood myndir eða Bollywood soundtrökk á ári, sem er meira en þeir eyða í kvikmyndir frá öðrum löndum, þ.e.a.s það er ekkert annað land sem selur Bandaríkjunum jafn mikið af bíómyndum og Indland.

Þetta fölnar þó allt í samanburði við Rússland, eða öllu heldur Soviet ríkin. Á meðan Kalda stríðinu stóð mátti ekki sýna vestrænt myndefni, þannig að sóvíetmenn horfðu næstum því bara á Bollywood myndir döbbaðar á rússnesku.

En nóg um það.

Lítum aðeins yfir hina áhugaverðu og æsispennandi sögu Bollywood:

Raja Harishchandra (1913) var fyrsta indverska bíómyndin. Henni leikstýrði Dadasaheb Phalke. (-sleppa nöfnum vegna þess að það tekur svo langan tíma að bera þau fram og þið græðið hvort eð er ekkert á því-). Á 4. áratugnum var verið að framleiða meira en 200 Bollywood bíómyndir á ári. Svo kom rosa bomba 1931, Alam Ara, fyrsta myndin með hljóði. Þá kom fyrst í ljós hvað Indverjar hafa gaman af söng og dansi í bíómyndum.

Fyrstu myndirnar í lit komu út seint á 6. áratugnum. Þá voru aðallega gerðar falllegar, tilfinningaþrungnar, rómantískar og mellodramatískar bíómyndir um erfiðleika í ástum og svoleiðis. Um miðjan 9. áratuginn urðu hins vegar ljótar, ofbeldisfullar bíómyndir um gangstera mjög vinsælar. Svo, upp úr 1990 sveiflaðist Bollywood aftur í átt að fjölskylduvænni rómantík. Síðan þá hafa fjölskyldumyndir, grín-, og hetjumyndir verið vinsælastar.

Eftir aldarmótin varð Bollywood vinsælli en áður. Þessar nýju vinsældir urðu til þess að myndgæði, leikur og handritagerð urðu töluvert fágaðri en áður.

Hingað til hafa Indverskir kvikmyndagerðarmenn yfirleitt farið eftir eftirfarandi lögmáli:

Því breiðari sem áhorfendahópurinn er, því fleiri kaupa myndina og því meira græðum við.

Bollywood myndir eiga það því til að minna á sambland söngleikja og fjölskyldumynda Hollywoods, myndir sem allir geta horft á og haft nokkuð gaman af. Nú er þó að endurskoða þetta viðhorf að eitthverju leiti. Til dæmis er gerður greinamunur á bíómyndum sem gerðar eru fyrir Indverska áhorfendur og okkur hin.

Þetta er uppáhaldsatriðið mitt úr myndinni Kabhi Khushi Kabhi Gham, þótt þetta komi líka til greina:

Eiturlyfjamyndir

Úff, ég var að fatta áðan að Ólympíuliðið í kvikmyndagerð ætlar að vera með fyrirlestur um dóp, þannig að það er ágætt að vera aðeins á undan þeim með þennan póst...

Þetta er stór og góður flokkur kvikmynda, sem hafa það flestar sameiginlegt að snerta mann og fá mann til þess að pæla alvarlega í tilverunni. Það að myndirnar fjalla um fólk í vímu opnar líka fyrir svo flottar senur, þar sem lögmál raunveruleikans fara fyrir lítið og töffleiki er í fyrirrúmi. Ég ætla að skella einni allsherjar spoiler viðvörun á þessa færslu, ef þið hafið ekki séð þessar myndir, ekki lesa um þær.

1. Trainspotting

Leikstjóri: Danny Boyle (28 Days Later)
Útgáfuár: 1996
Helstu leikarar: Ewan McGregor, Ewen Bremner (Snatch), Robert Carlyle
IMDB einkunn: 8,1

Þetta er rosaleg mynd. Eina feel-good eiturlyfjamyndin sem ég hef séð. Mjög raunsæ (ekki það að ég viti rassgat um hvernig þetta er) mynd um heróín fíkla í Edinburgh. Einn þeirra, Renton (Ewan McGregor), er alla myndina að reyna að losna undan fíkninni, en líkamlegar, sálfræðilegar og félagslegar aðstæður koma í veg fyrir það. Það er afrek að geta búið til mynd um svona alvarlegt efni, tækla það á svona góðan og raunverulegan hátt, en halda henni samt á tilltölulega léttum nótum. Það er líka mikið af flottum senum, eins og til dæmis þessari:



Hérna er Renton að overdose-a á „falllegan“ hátt. Á spænsku. Leiðið það hjá ykkur.

Þessi hérna er líka eftirminnileg, frekar snemma í myndinni:



Ótrúlega töff sena.

Ég mæli með þessari mynd.

2. Requiem for a Dream

Leikstjóri: Darren Aronofsky
Útgáfuár: 2000
Helstu leikarar: Jared Leto, Ellen Burnstyn, Jennifer Connely
IMDB einkunn: 8,5

Requiem for a Dream er öðruvísi byggð upp en t.d. Trainspotting. Til dæmis endar hún illa, allar helstu persónurnar enda í ræsinu, hvort sem það er bókstaflega eða ekki. Það er nokkuð ljóst að þessi slæmu endalok karakteranna eru í öllum tilvikum eiturlyfjum að kenna. Það sem er sérstaklega flott við þessa mynd eru hratt-klipptu atriðin þar sem þau eru að „skjóta sig upp“ eða hvað það heitir, eins og til dæmis þetta:



og split-screen töff atriði þar sem myndavélin er stöðug fyrir framan leikarann sem er á ferð, eins og byrjunin á þessu:



Svo eru sum atriðin bara ógeðslelga krípí, eins og bara allt með Söru Goldfarb og sjónvarps- og amfetamínsfíkn hennar.

Snilld!

3. Candy

Leikstjóri: Neil Armfield
Útgáfuár: 2006
Helstu leikarar: Heath Ledger, Abbie Cornish
IMDB einkunn: 7,1

Þessi er um ástralskan rithöfund, Dan (Ledger) sem elskar tvenns konar „candy“, annars vegar stelpu sem heitir Candy (Cornish), og hins vegar gamla góða heróínið. Dan og Candy breytast bæði eftir því sem líður á myndina úr heilbrigðu, skemmtillegu ungu fólki í geðsturlaða uppvakninga (ekki bókstaflega) sem selja sig á götuhornum og er alveg sama um lífið.Myndin skiptist í 3 hluta, „heaven“, „earth“ og „hell“ sem er pínku klisja, en samt allt í lagi. Candy fjallar samt að mestu leiti um ást þeirra Dan og Candy, sem nær einhvernvegin að haldast saklaus og eftirsóknarverð í sinni upprunalegu mynd í gegn um alla myndina (já, líka helvíti). Það er ekki mikið af brjálæðislega frumlegum og flottum senum í þessari mynd, en dramatíkin er epísk:



Ég mæli reyndar frekar með hinum tveimur.

Nóg um eiturlyfjamyndir í bili, ég er að verða þunglyndur.

Ingmar Bergman - ævi

Kallinn

Ingmar Bergman fæddist 14. júlí 1918 en hann lést í júli á þessu ári. Hann var sænskur kvikmyndaleikstjóri en hann leikstýrði einnig leikritum og óperum. Hann er almennt talin vera einn besti og áhrifamesti kvikmindagerðamaður nútímakvikmynda.

Bergman leikstýrði 62 bíómyndum og skrifaði sjálfur handrit flestra þeirra og leikstýrði líka meira en 170 leikritum. Hann notaðist mikið við sömu leikarana, eins og til dæmis Liv Ullmann og Max von Sydow. Flestar bíómyndirnar hans gerast í Svíþjóð.

Margir frægir leikstjórar, eins og t.d. Woody Allen, David Lynch, Stanley Kubrick og Robert Altman segja myndir Bergmans hafa haft mikil áhrif á sig. Woody Allen sagði að Bergman væri "probably the greatest film artist, all things considered, since the invention of the motion picture camera."

Bergman fæddist í Uppsölum í svíþjóð, en pabbi hans, Erik Bergman var prestur. Þar sem að hann ólst upp hjá mjög trúrækinni fjölskyldu hafði hann alltaf mikinn áhuga á kristnum táknum og textum. Þrátt fyrir þennan áhuga sagðist Bergman sjálfur hafa misst trúna átta ára gamall.
Hann var kvaddur í herinn í eitt ár og lærði svo list og bókmenntafræði í Stokkhólmi og sýndi þá mikinn áhuga á kvikmyndum og kvikmyndagerð.

Frumraun Bergmans í kvikmyndageiranum var árið 1941 en þá vann hann við handritagerð, en 1944 skrifaði hann kvikmyndahandrit fyrir myndina Frenzy, sem Alf Sjöberg leikstýrði. Hann var líka titlaður aðstoðarleikstjóri hennar. Á næstu 10 árum skrifaði hann og leikstýrði fjölda mynda, eins og t.d. The Devil's Wanton 1949 og The Naked Night 1953.

Úr Sjöunda innsiglinu

Bergman varð heimsfrægur þegar Smiles of a Summer Night kom út 1955, en hún var tilnefnd til Gullpálmans á kvikmindahátíðinni í Cannes sama ár. Tviemur árum seinna leikstýrði hann tveimur snilldarverkum: The Seventh Seal og Wild Strawberries. The Seventh Seal eða Sjöunda innsiglið er bráðskemmtileg mynd sem fjallar um Svíþjóð á 14. öld. Hún fjallar í grófum dráttum um riddara sem sannfærir dauðan sjálfan að spila skák við sig, upp á líf sitt. Rauði þráðurinn er að mínu mati annars vegar að sýna fram á að lífið er ekkert annað en tímabundið hlé frá dauðanum og að við getum aldrei unnið mátað hann í skák, og hins vegar spurningin: „hvað ef Guð er ekki til“. Að mínu mati er Sjöunda innsiglið frábær mynd vegna þess að hún er þung að því leiti að hún er uppfull af sllskonar pælingum en létt vegna þess að það er gaman að horfa á hana. Hún var tilnefnd til Gullpálmans á Cannes 1957. Wild Strawberries, sem fjallar um gamlan mann sem þarf að horfast í augu við ellina, fékk líka fullt af verðlaunum og viðurkenningum.

Citizen Kane

Loksins, loksins er ég búinn að horfa á þessa mynd sem er á topp 5 listanum hjá öllum og margir tala um bestu mynd sem hefur verið framleidd. Ég verð að viðurkenna að hún fer ekki á topp 5 listann hjá mér. Ég er ekki að því að þetta sé frábær mynd, sérstaklega í ljósi þess að hún er næstum 70 ára gömul, en hún er samt ekki svona rosaleg...

Citizen Kane fjallar um Charles Foster Kane (leikinn af Orson Welles sjálfum), nýdáinn milljónamæring. Myndin samanstendur í raun af frásögnum fólks af Kane og er því ekki alltaf í réttri tímaröð. Rauði þráður myndarinnar er leitin að merkingu svanasöngs Kanes, „Rosebud“. Hún er að einhverju leiti byggð á sönnum atburðum, en mér skilst að Welles hafi m.a. byggt Kane á sjálfum sér (þ.e.a.s. myndin gæti mögulega verið sjálfsævisaga (- hæpið samt)).

Þessi mynd er bæði þrælskemmtileg og flott. Það er líka ótrúlegt að hugsa til þess að þessi mynd kom t.d. út áður en Stephen Spielberg fæddist, því hún gæti alveg eins verið gerð í gær.

Húsið

Jæja dömur og herrar, hér er hún. Við ætlum að laga hana aðeins til og mögulega senda hana í einhverja samkeppni. Hugmyndir?

Okkur vantar líka nafn á hana. Húsið var svona bráðabirgða nafn á verkefninu, það er ekkert sérstaklega lýsandi og flott.

Þið megið líka endiega koma með komment, t.d. hvernig þið skiljið söguþráðinn, hvað mætti laga, spurningar og þannig.

Já, leikarar koma ekki fram, þau eru

Ásgeir Bjarnason

og

Anna Beta Gísladóttir

Takk kærlega fyrir hjálpina krakkar!

La Règle du jeu

Leikstjóri: Jean Renoir



Þessa horfðum við á í tíma einhverntíman á síðast misseri. Hún fjallar um líf háklassa frakka einhverntíman á síðustu öld. Þau hafa of mikið af peningum og tíma, og þurfa því að finna einhver önnur vandamál til að kljást við.

Flugmaðurinn André Jurieux var að setja nýtt flug met af einhverju tagi, en þegar hann lendir kvartar hann bara yfir því að ástin hans hafi ekki komið að fagna með honum. Hann er nefninlega ástfanginn af, konu ríkisbubbans Robert de la Cheyniest. Robert á sjálfur í leynilegu ástarsambandi með viðhaldinu Geneviève de Marras, en hann er að reyna að hætta með henni. Octave, vinur Andrés býður Andréheim til Roberts og Christines í risa partí. Í þessari veislu koma í ljós öll leyndarmál gestanna, og jafnvel þjónustufólksins.

Þetta er mjög fín mynd, fyndin, hröð og skemmtileg. Það var gaman að upplifa líf fólks sem lítur svona allt öðruvísi á lífið en ég sjálfur, framhjáhald var fullkomlega eðlilegt og fólk vann við að skemmta sér.

Kvót myndarinnar:
I have no choice but to dismiss you. It breaks my heart, but I can't expose my guests to your firearms. It may be wrong of them, but they value their lives.

-Robert de la Cheyniest

Möst sí.

4 af 6

****